Jukka Nevalainen

JUKKA NEVALAINEN
Drums

UITRUSTING
TAMA (Bubinga)
Paiste
Pro-mark (5B)

Ik ben geboren in Kitee, Finland, op 21 april 1978. Ik leidde een heel gelukkige jeugd in een gezin van vijf: ik, mijn moeder, vader, zus en broer. Pesäpalle, een Finse variant van honkbal, speelde een grote rol in mijn jonge jaren. Maar op elfjarige leeftijd, redde muziek mij van sport (of omgekeerd, ik weet het niet). Hoe dan ook, op elfjarige leeftijd nam ik deel aan het toelatingsexamen van percussie in onze locale muziekschool en tot mijn grote verbazing was ik erdoor. Mijn reis naar de wonderbaarlijke wereld van muziek was begonnen.

Ik merkte snel dat ik echt genoot van drum te spelen. In de muziekschool leerde ik de basis muziektheorie en ontwikkelde ik snel de basisvaardigheden om mijn set bij elkaar te houden. In het secundair speelde ik in onze schoolband, onder leiding van onze muziekleraar Plamen Dimov. We speelden een soort van Funk-Jazz-Rock mix en klassieke covers in onze set. Ik had misschien een tienercrisis of zo, maar in de achtste klas ben ik gestopt met de muziekschool en de muziekband en had ik geen zin meer om drum te spelen. Maar als je echt een passie hebt voor iets, dan houdt een tienercrisis je niet lang weg van je passie.

Een jaar later, vroeg een vriend van mij of ik de drummer van zijn band wou zijn. Na er een tijdje over na te denken, heb ik besloten om er voor te gaan. Dus daar was ik dan, mijn eerste “garage band”, goed op weg naar de verdorvenheid. Ik kan me moeilijk herinneren of we nu uiteindelijk een echte naam voor de band gekozen hadden of niet. Hun muzikale richting was niet direct iets voor mij, maar het was een goede kans om in een band te spelen en voor het eerst een demo op te nemen. Mijn muzikale smaak was vooral Hard Rock en Heavy Metal muziek. Mijn favoriete bands waren Stratovarius, Dream Theater, Helloween, Metallica en Paradise Lost. Nadat we gestopt waren met onze eerste band, vormden we een andere band met Emppu en een paar lokale mannen. We noemden dit meesterwerk “Nidhro’t” en we speelden vooral gitaar georiënteerde Rock met Finse lyrics, maar je kon zeker de metalinvloeden horen. Dat waren echt geweldige tijden voor ons! We kregen onze eerste oefenruimte en we hadden daar zoveel genot van. Op hetzelfde moment met Nidhro’t, startten we ook onze eerste echte Metal band, “Ambrosia”, we speelden instrumentale melodische Metal.

Op een bepaald moment vertelde Emppu mij over een project dat Tuomas van plan was om op te starten en ik ging naar hun eerste demo opnames luisteren. Het klonk heel interessant, de combinatie van Tarja’s hoge operastem en akoestische, dicht-bij-de-natuur soort van muziek creëerde iets dat ik niet direct kon categoriseren. Niet lang nadat de demo was opgenomen, kwamen Emppu en Tuomas naar mijn thuis en vroegen me of ik interesse had om drummer te worden in hun band “Nightwish”. We luisterden naar Tuomas zijn eerste keyboard demo en planden de eerste repetities. Ik was heel enthousiast!

In 2003 speelde ik ook nog in Sethian, een band dat ook een album heeft opgenomen, namelijk Into The Silence, door Spinefarm. Eigenlijk is de band nooit officieel opgedoekt, maar ons debuut album zal onze enige album blijven. Enkele jaren terug hebben we ook nog eens een soort van therapieband opgericht, namelijk Bitch Driven, wat geweldig was om gewoon wat plezier te maken. Misschien zullen één van deze bands ooit wel eens actief worden, of wie weet richten we nog een paar nieuwe bands op. Maar nu heb ik genoeg met Nightwish.

Mijn doel in Nightwish is eerlijk te blijven met mezelf en iedereen rond mij en de muziek. De muziekwereld verandert constant en het is heel makkelijk om je focus te verliezen en te vergeten waarvan je komt en waarom je uiteindelijk muziek begon te maken. Maar als je met je voeten op de grond blijft en de bijzaken je niet doen wankelen, dan kunnen er mooie dingen gecreëerd worden en staan er wilde, enthousiaste avonturen op jou te wachten. Uiteindelijk, als we de iets saaiere elementen in het leven zoals positie, verantwoordelijkheid en beperkingen weglaten, is het leven eigenlijk wat we er zelf van maken.